Die Lach.

Mijn zoon en ik gingen op bezoek bij een vriendin in een woonwagendorp in Duitsland.

Een dorp van kleine huisjes op wielen maar dit staat er al twintig jaar.

Het deed me goed haar weer te zien, mijn zoon en haar kennis te laten maken en wat meer te weten te komen over haar levenswijze.

We hadden al eerder zo'n plek bezocht in Amsterdam, waar woonwagens en bijgebouwen naar wens aan elkaar getimmerd worden tot een geheel met een heel persoonlijk karakter.

Waaruit maar blijkt dat een woning niet zo ingewikkeld hoeft te zijn als wij vaak denken.

Tijdens de rondleiding over het terrein liet ze zien hoe de gemeenschap haar eigen kinderdagverblijf bouwt en een gemeenschapsruimte.

Er wordt niet alleen ontwikkeld op praktisch vlak, maar ook als gemeenschap. Bijna alle thema's waar behoefte in de maatschappij behoefte aan vernieuwing is, het gebeurd hier in één pakket..

Dan kwamen we bij een vrouw wiens woning we ook mochten bekijken. Veel kleiner dan de andere die we zagen, vooral de keuken was fors, maar woon en slaapvertrek was één ruimte en maar een paar vierkante meter.

“meer hebben we niet nodig”.

Ze liet zien hoe ze net een douche hadden gebouwd met de toevoerleiding hoog gehangen, zodat deze in de winter leeg zou lopen en niet bevriest.

De douche zelf was van afvalmaterialen gemaakt en er stond een houtkachel in voor als het erg koud zou zijn.

Met een brede lach zei ze: “we hebben ons jaren gewoon gewassen, maar deze winter kunnen we douchen”.

Die Lach, dat is wat ik zoek.

Jort Bonne